TerZake zonet : Vlaams Belang ensceneert een ‘crisis’ in de partij om de HOP-acties te counteren en TerZake laat zich gewillig misbruiken. Een andere conclusie is niet mogelijk. De strategie van het VB is in deze zo doorzichtig dat zelfs Bracke en co dit moeten hebben doorzien. Toch opent TerZake vrolijk zijn deuren voor deze vaudeville.

Even het vergrootglas bovenhalen…

De HOP-betoging van 15/02 heeft in de media heel wat aandacht gekregen – een pluim voor de pr van HOP – en is er in geslaagd een debat te lanceren over humaan asiel in termen die sinds lang ondenkbaar waren geworden. Voor het eerst in tijden zijn asielzoekers getoond als noodlijdenden, zorgvragers,… kortom als mensen die een appél doen op onze menslievendheid. Daarmee is eindelijk nog eens de door het VB gedicteerde beeldvorming rond asielzoekers gecorrigeerd: profiteurs, criminelen, illegalen, brengers van overlast etc. Alleen al het feit dat de term ‘humaan asiel’ in het publieke debat teruggekeerd is, beschouw ik als een gigantische overwinning voor het HOP-front en al wie met haar doelstellingen sympathiseert.

Blijkbaar vond het Vlaams Behang dat ook, getuige deze actie. Het debat dreigde hen ineens uit de handen te glippen, hun discours verdrongen. Dit moést worden gecounterd. Vandaar heeft men dit stukje theater ontwikkeld. Doel : elke sympathisant-kiezer-vlaming wiens hartje eventueel week was geworden na de vele schrijnende portretten van asielzoekers van de voorbije week, terug veilig aan boord hijsen.

Het gaat als volgt : Tastenhoye wordt gecast in de rol van de week geworden sympathisant-kiezer-vlaming die plots het VB wel heel hardvochtig vindt. Dewinter mag voor de gelegenheid opdraven als papa : streng maar rechtvaardig. Papa Dewinter spreekt vervolgens tot zijn zoon Guido Tastenhoye ( dus de kiezer ) in volgende woorden : mijn jongen, Guido toch. Ik begrijp dat die arme asielzoekertjes u raken. Dit is menselijk. Het is zelfs goed : het bewijst dat u geen onmens bent, het strekt u tot eer. Mijn zoon, je hebt een goed hart. Meer nog : ik geef je gelijk, want ik heb ook een goed hart. Dit is onmenselijk. Maar je maakt één fout: het is niet onmenselijk asielzoekers teug te sturen, het is onmenselijk ze hier zolang te houden. Het is niet fout asiel te weigeren, de procedure lang rekken is fout. Ze is namelijk te lang. Veel te lang. We doen er veel beter aan hen onmiddellijk terug te sturen.

En ziezo, daarmee is de klus geklaard. De discussie over de asielprocedure die was ontstaan, is netjes gekanaliseerd in de richting van de VB-agenda. Door dit pseudo-incident slaagt de partij er immers in om de vrijgekomen maatschappelijke energie te mobiliseren voor hun doel : snelle terugwijzing. Ze slaagt erin dit voor te stellen als een antwoord op de gerezen vragen en een nieuwe invulling te geven aan de gevreesde term ‘humaan asiel’ , nl ‘snelle terugwijzing’. Immers : humaan asiel = humane procedure = snelle procedure = snelle weigering.

Welnu, meneer Dewinter. Een sneller procedure is geen humaner procedure, maar ontzegt integendeel aan asielzoekers het fundamentele recht op een correcte en volledige juridische procedure, mét recht op beroep, en eventueel cassatie op basis van procedurefouten. Ook zij hebben recht op tegenwoord en op een fair verloop van de procedure. Dit is met andere woorden het ontzeggen van basisdemocratische rechten en een vogelvrijverklaring van rechthebbenden. Op deze manier worden rechthebbenden rechtelozen en, welja, illegalen.

Nu enkel nog wachten tot de vis genaamd Dewael bijt en netjes het pleidooi voor een kortere procedure kopieert… en het VB heeft alweer een sterk staaltje laten zien van rule by opposition.