Wat je nodig hebt is gewoon: mensen die schoon zingen en schoon spelen.
Jan Decorte bracht deze week ‘Dido and Aeneas’ op de planken. Op een aantal zeer kleinschalige projecten na is deze eerste operaregie zijn rentree na een periode van afwezigheid. Het werd -wat men noemt - een rentree langs de grote poort.
Sinds Bloetwollefduivel in de vroege jaren 90 ben ik een grote fan van het werk van Decorte. De intensiteit - of zal ik zeggen densiteit - van zijn voorstellingen is ongeëvenaard te noemen.
Ook in deze ‘Dido and Aenaes’ slaagt hij er opnieuw in om de naakte en zuivere kern van het stuk bloot te leggen.
Waar ik aanvankelijk last had van een gebrek aan voorkennis - van opera in het algemeen en deze in het bijzonder - werd ik uiteindelijk louter door de enscenering meegezogen naar de wondermooie finale ( zie foto ).
‘t is toch schoon, zo schoon en simpel, goed theater.
gezien in het kaaitheater op 05/09/2006
